Verbonden

De vluchtelingen op de Middellandse Zee, de slachtoffers van de aardbeving in Nepal. Op dit moment zijn er zoveel weerloze mensen die het leven laten. Ze blijven vaak anoniem voor ons. Het zijn moeders, kinderen, leerkrachten, schrijvers, tuiniers, kleine ondernemers,... Ik kan me op zoveel manieren met hen verbonden voelen. Naast financiële steun, de juiste politieke keuzes maken en onze kinderen vertellen wat er aan de hand is, is een boodschap van verbondenheid naar hen uitsturen wat we ook kunnen doen. Mensen leven voort in de herinnering van andere mensen. Laten we hen niet vergeten.

een heel mens zijn
is met je voeten
in de aarde staan
je ogen richten
naar de blauwe lucht
met passie 
jouw missie vervullen
en je handen reiken
naar je medemens

Stroom

Vanmorgen schrok ik even in de spiegel. Rare uitslag op mijn arm... Even vergeten dat ik gisteren een tattoo plaatste. De tattoo voor de nieuwe actie 2015. Als opvolger van de campagne rond de Milleniumdoelstellingen, de Tijd loopt, lanceren we nu de campagne Action/2015. 

In 150 landen en met 1000 NGO's gaan we werken aan 17 ambitieuze doelstellingen. Wat nieuw is aan deze campagne is dat ze in tegenstelling tot de vorige veel meer met inspraak tot stand gekomen is. De Milleniumdoelen werden bepaald door een groep technocraten; deze doelstellingen werden geformuleerd door deelnemers uit 30 landen van de 5 continenten. Wat ook een essentieel verschil is, is dat nu ook de rijke landen worden uitgedaagd om mee te werken. Klimaatproblemen, armoede... het stopt niet aan de grens. Meer nog: rijke landen hebben er vaak een verpletterende verantwoordelijkheid in. Samen pakken we deze uitdagingen aan. We hebben immers maar 1 planeet om op te leven. En zoals we nu leven in België hebben we er 5 nodig.

En zoals dat met veel dingen gaat: Verander de wereld, begin bij uzelf! Er zijn zo een aantal van die hefbomen die meteen een effect kunnen scoren op een heleboel van die 17 doelstellingen, of SDG's Sustainable Development Goals. Mijn favoriete TOP3 to do, waarmee je al een gigaverschil kan maken:
1. Eet vegetarisch, ook na de Dagen Zonder Vlees
2. Wat je kan koop je via eerlijke handel (Wereldwinkel en Bioteam)
3. Deel met elkaar (je auto, via Geefpleinen, Peerby).

Doe jij ook mee? Zoals Wouter Hillaert zondag zei op de Grote Parade van Hart boven Hard "We roeien niet tegen de stroom in, wij zijn de stroom!"

Waarom meisjes en vrouwen steeds geviseerd worden in het assimilatiediscours

Ursulinen Mechelen verbiedt het dragen van lange rokken of jurken. Los van wat het verhaal is en waarom de school dit doet, wil ik even een bedenking uiten. Vooral vanuit het vrouwzijn in deze superdiverse samenleving. Op één of andere manier zijn het steeds de vrouwen die gedisciplineerd moeten worden en dan nog via uiterlijke tekenen. Wat een vrouw draagt als kledij: van hoofd tot voeten, lees van hoofddoek tot lange rok, wordt met argwaan bekeken. En becommentarieerd, vooral door mannen met macht. ‘Het persoonlijke wordt politiek’, is een uitspraak van de tweede feministische golf en wat betreft dit onderwerp meer dan waar. Door hun kleding geven vrouwen aan te behoren tot bepaalde gemeenschappen en groepen en maken ze een maatschappelijk statement. In deze geseculariseerde samenleving zou je zo de bedekkende kleding kunnen zien als een opkomen voor het recht op een geloof, op religie. Het kan ook gelezen worden als een oordeel op de nietsonziende ontblootte samenleving, waar vrouwen aan de blikken van mannen worden overgeleverd. Zo zijn er vele lezingen mogelijk. Ook Chia Longman geeft in haar publicaties aan dat kleding een duidelijk facet vormt van maatschappelijke normering.  Wat een vrouw denkt is van weinig belang, wat ze draagt des te meer. Maar wat ik me in essentie afvraag is…

Waarom is er veel minder een debat in de samenleving en dus ook op scholen over de uiterlijke tekenen die jongens en mannen dragen? Hoe zij zich kenbaar maken als al dan niet gelovige? Via het disciplineren van vrouwen willen we integratie van (toekomstige) kinderen bewerkstelligen. En vervang het woord integratie hierbij maar door assimilatie. Het is een veelgebruikte strategie. Wereldwijd en doorheen de geschiedenis zijn het steeds vrouwen die worden ingezet om de strijd van een bepaalde groep voor een bepaald samenlevingsmodel te winnen. Agressie vanuit de machodominante samenlevingen wordt daarbij niet geschuwd. In Congo worden vrouwen ingezet als oorlogswapen, in de Middeleeuwen verbrandde men heksen, vaak vrouwen die mondig opkwamen voor hun  rechten of die de tijd vooruit waren met hun kennis.  En nu denk je waarschijnlijk, hoe durft ze dit te vergelijken? Door de dialoog met mijn studenten en het leren kennen van hun betekenisgeving , weet ik dat deze ‘beschaafde’ actie ook kwetst, ook mensen- en vrouwenrechten schendt.  En ook al zijn er verdomd goede argumenten om geen lange rok te hoeven dragen zelfs vanuit het geloof en zijn er terecht veiligheidsredenen vanuit de school om de rok te verbieden, in essentie gaat het hier om iets anders. De angst voor het vreemde en het vreemde beteugelen. En wie is echt de vreemde?? Ja, de vrouw en nu dus de vrouw met een kleurtje.  

Vanuit het feminisme kunnen we ook iets leren over de verhouding tussen minderheden en de dominante cultuur.  Luce Irigaray trekt de lijn door van de verhouding tussen man en vrouw naar de verhoudingen in een superdiverse samenleving. “To open a place for the other, for a world different from ours, from the inside of our tradition, is the first and the most difficult multicultural gesture.”De spanning tussen intimiteit en elkaar vreemd zijn is wat de verhouding tussen man en vrouw kenmerkt, maar ook de verhouding tussen de minderheden en de dominante cultuur in een samenleving. Het is de voortdurende balans tussen erkennen van gelijkheid - we zijn allemaal mensen, allemaal divers -  en het werkelijk plaats geven aan verschil. Eén van Irigarays boeken heet ‘Democracy begins between Two’. Voor haar is de basis van democratische verhoudingen het omgaan met gelijkheid en andersheid tussen de seksen.

Durre Ahmad, een Jungiaans psychologe uit Pakistan die ik een aantal keren mocht beluisteren, betoogde steeds dat de disciplinering van vrouwen een teken aan de wand is dat een samenleving  niet overweg kan met anderszijn en verschil.  Vanuit haar buitenstaandersblik (al 15 jaar bezoekt ze Vlaanderen) zegt ze het volgende: er bestaat een onvermogen ‘to bear mystery’: in deze zo op ratio gerichte samenleving, waar de wetenschap heilig wordt verklaard, hebben we het heel moeilijk met wat wij noemen ‘irrationaliteit’, emoties, geloof, transcendentie. De starre houding tegenover de hoofddoek is daar voor haar een voorbeeld van. Hoewel zij zelf een zeer liberale visie aanhangt als moslima op vlak van uiterlijke tekenen – waarmee ik niets zeg over de diepte van haar geloof – vindt zij dat het gesprek over de hoofddoek fundamenteel een gesprek tussen vrouwen moet zijn die de hoofddoek al dan niet dragen. De manier waarop er nu over hen beslist wordt, wakkert de invloed van bepaalde strekkingen binnen de islam die een meer fundamentalistischer visie vertegenwoordigen alleen maar aan. “Wat je aandacht geeft, groeit’, zegt David Cooperrider in de benadering van Apprecative Inquiry en het is precies wat er gebeurd is met de hoofddoek. ‘Wij’ hebben er een probleem van gemaakt en het probleem is alleen maar groter geworden. Bovendien voegt zij toe dat in elke samenleving het steeds het feminiene is dat de zondebok is. Daarom is de hoofddoek een symbooldossier.

Vaak zijn het net die meisjes die goed studeren, die een toekomstbeeld hebben, die op hun eigenwijze manier emanciperen, die beteugeld worden. Emanciperen via het geloof, ja, en dat zijn we niet(meer) gewend. Vanuit een keuze om een zelf te ontwikkelen in verbinding met een gemeenschap; ook iets waar we in deze op autonomiegerichte samenleving maar moeilijk bij kunnen. Als we deze jonge vrouwen voortdurend het gevoel geven dat ze geviseerd worden, gediscrimineerd en buitengesloten, wat hebben we dan bereikt?

‘Er zijn vele wegen naar emancipatie’, zei Anja Meulenbelteens. Ik denk dat er ook vele wegen naar integratie zijn. Zeker voor vrouwen . En zouden we niet beter bezig zijn met kansen te scheppen op sociaal-economisch vlak en talenten  te stimuleren bij deze jonge moslima’s dan hen te herleiden tot steeds maar weerkerende doek- en vlies discussies?  Als we echt om hun toekomst geven, geef hen dan het recht op het vormgeven van hun eigen toekomst!

21 maart

21 maart. Internationale dag tegen discriminatie en racisme. Onnodig te zeggen dat deze dag nog erg nodig is. Via de media en de belangengroepen zoals Minderhedenforum horen we te vaak de verhalen van discriminatie op de werkvloer, de huisvestingsmarkt, op scholen. Ik was de afgelopen dagen in Berlijn en wil jullie graag laten delen in twee positieve verhalen. Over de kracht van verschil en de mogelijkheid die te overbruggen. In een stad als Berlijn die in één eeuw verzet, onderdrukking, splitsing en éénmaking meemaakte, adem je de hoop  op een andere wereld. Twee foto’s getuigen van de meerwaarde van het samenwerken in en met verschil. Moge het inspirerend zijn, ook voor jou in je samenleven en samenwerken met anderen!

Synchronicity…the place to be

Soms vallen alle puzzelstukjes samen: je bent op weg  om een vorming rond meertaligheid te geven én in de trein lees je in de Metro over scholen die zich beraden over de taalwetgeving én de treinbegeleider wil geen Frans spreken omdat we zijn stilgevallen in een Nederlandstalig station.  Je krijgt het gevoel dat dit geen toeval meer is. Zonet nog schrijft een collega van me, die via drie verschillende kanalen dezelfde oproep voor een opdracht in de mailbox had gekregen: “misschien is er hier wel een hogere macht aan het werk die vindt dat we deze opdracht zeker moeten doen”. Ook jij kent vast wel dit gevoel.

Het was de focus waarmee we afgelopen vrijdag in de Verdeep Democracy bijeenkomst aan de slag zijn gegaan. De Verdeeps zijn supervisiebijeenkomsten voor Deep Democracy practitioners. Het thema dat op onze agenda stond, waren de metaskills die je nodig hebt om als facilitator aan de slag te gaan met de Deep Democracymethode. We oefenden in neutraliteit, compassie en superluisteren om onszelf als facilitator nog beter te leren kennen en in te zetten in de groepsprocessen of duogesprekken die we faciliteren. We verdiepten ons  in de inzichten van Mindell, die spreekt over 3 bewustzijnsniveaus: de consensusrealiteit waarin we ons voornamelijk bewegen, de wereld van de dromen, wensen en alles wat in het onbewuste van de groep zit en de wereld van het universum, de kosmos, de energie. Contact daarmee is net wat Deep Democracy zo bijzonder maakt. En het gaat niet over magie of buitenaardse ervaringen, nee, het gaat net over die erg herkenbare momenten. Zoals ook het moment in een groep, na het uitspreken van heftige emoties en meningen dat het stil wordt en iemand zegt: nu heb ik jou op een heel andere manier begrepen. Mindell noemt dit moment ook de plek waar tegenstellingen samenkomen. Bohm zegt het zo: “If we consider that it’s also necessary to reach or contact the unlimited, then there must be a silence.”. In het boek van Otto Scharmer over Theory U spreekt hij over dit moment als Presencing.

Als facilitator kan je ook bewust gebruik maken van dat niveau om op een andere manier naar een groep te luisteren en erin te interveniëren. Het geeft ons een kanaal extra om te luisteren naar wat er leeft. Dat vraagt oefening, in de eerste plaats ook jezelf leren kennen. Op weg naar deze Verdeepbijeenkomst had ik een boekje meegenomen voor op de trein: Filosofie van het verstaan van Heinz Kimmerle en Renate Schepen. Het boekje sprak me aan omdat op de achterflap vermeld stond ‘Hoe kunnen we ervoor zorgen dat iedereen zich thuisvoelt in onze steden”. Ik ben immers een nieuw cursusaanbod aan het ontwikkelen:  een inburgeringscursus voor autochtonen.  Wat ik in dit boekje vol filosofen las op de trein, hoorde ik later in de supervisiedag terugkomen. Er wordt verwezen naar Buber die zegt: “Het bij-mij-zijn is een voorwaarde om de ander waarachtig te ontmoeten.” Stilstaan bij wie ik nu ben, rekenschap afleggen over mijn geschiedenis, hoe de omgeving invloed op je heeft en hoe je dit verwerkt, over je plannen en wensen voor de toekomst. Kortom je bewustzijn van je identiteit in ontwikkeling.

En vandaag nu ik dit blogstukje schrijf, op 9 maart, staat er ook een mooie wijsheid van Krishnamurti op mijn dagkalender (365 dagen wijsheid uit India): “De vraag naar het bestaan van een God, een Waarheid, een Werkelijkheid (de naamgeving doet er weinig toe)zal nooit een antwoord krijgen in boeken of in de mond van priesters, wijsgeren en goeroes. Niets of niemand behalve jij kan die vraag beantworden, daarom is zelfkennis noodzakelijk. In rijpheid tekortschieten is in zelfkennis tekortschieten. Zelfkennis is het begin van de wijsheid.”

In intercultureel perspectief is wat ik hier schrijf voor vele mensen op deze planeet een vanzelfsprekendheid. Helemaal niets bijzonders. Deep Democracy wordt bijvoorbeeld ook in Australië toegepast en met name de Aboriginals hebben dit heel erg herkend als een methode van werken waarin zij zich vlot bewegen. Voor hen is vaak via zang de wereld van de voorouders zeer present. Deze wijsheid wordt ingezet bij het zoeken van antwoorden op vragen van de gemeenschap of het bemiddelen in conflicten.  Of denk ook aan bijeenkomsten van sommige Afrikaanse volkeren waar wat wijn geplengd wordt voor de voorouders omdat die geen dorst zouden lijden terwijl wij een glas heffen op de goede afloop van de vergadering. Het is vooral in West-Europa en Noord-Amerika dat we dit alles afdoen als bijgeloof. Nochtans zijn er ook hier vele mensen aan het werk die vanuit deze bewustzijnslaag putten om hun werk te verrijken. En er zijn ook veel kinderen die gaven op dit vlak bezitten.  We noemen hen hoogsensitief.  En al te vaak maken we hen duidelijk dat dit een probleem is.  Wat een rijkdom laten we daar soms liggen... Deze kinderen zijn wellicht onze gidsen naar een nieuwe samenleving!

Synchroniciteit? A magic place? Alleszins een plaats waar het goed toeven is als we echt aan verandering willen werken, van onszelf, onze organisatie en de samenleving. Het is de plaats waar er ruimte is voor verschil in verbinding.

Meer weten over Deep Democracy? Schrijf je in voor de kennismakingsavond op 19 maart via info@goes-thing.be

Met de Deep Democracy tools aan de slag!

Helemaal opgewarmd door het bijwonen van een supervisiebijeenkomst rond Deep Democracy en enkele dagen later de enthousiaste reacties op mijn intro rond Deep Democracy tijdens Thee en Taart, neem ik me voor om dit seizoen waar ik kan Deep Democracy tools uit de kast te halen. Zo ook afgelopen zaterdag. De Schorre was het decor. Een ijskoude zonnige winterdag. We voeren een gesprek op voeten. Thema is de waarden van de organisatie. Wat vind je nu echt de essentie, belang-rijk?

Wanneer ik de werkvorm toelicht en de waarde van de wijsheid van de minderheid aanhaal, voel je al een connectie van dit team met deze manier van werken. Het is een etnisch-cultureel zeer verscheiden groep, mensen verschillen ook in anciënniteit bij de organisatie, in leeftijd en werkervaring en last but not least hebben ze ook andere rollen in de organisatie: vrijwilligers, bestuursleden en medewerkers engageerden zich. Dat maakt deze dag bijzonder en boeiend. Je voelt hier dat verschil ertoe doet en een meerwaarde is.

In 3 gesprekken van 20’ met telkens andere groepjes komen we tot 6 betekenisvolle zinnen die zo in een visietekst terecht kunnen komen. Een product is er dus zeker. De resultaten van de oefening spelen ook door op een ander niveau. Er ontstaat een sterke energie van SAMEN. En dat terwijl hier 4 werkingen aanwezig zijn met een heel eigen historiek en dynamiek die nu door een erkenningsbesluit één organisatie werden.

De deelnemers ervaren de oefening als een stukje magie. In de dialoog en door het toevoegen van de wijsheid van iedereen die wil bijdragen, vind je de juiste bewoordingen. Wat je doet en waar je in gelooft, vang je in waardevolle woorden.  En wat jij zo waardevol vindt, wordt gedeeld.

De ingrediënten van een gesprek op voeten zijn simpel. We staan stil bij wat ieder heeft in te brengen. We positioneren ons tot er geen meerderheidsbesluit, maar een consensus is gevonden die geen compromis is. Daar schuilt de kracht. Ik hanteer technieken als parafraseren en soms amplificeren, het wat scherper stellen en de beleefdheid eruithalen. Het werkt!

Als begeleider geniet ik bijzonder van een bepaald moment tijdens deze gesprekken. Ik vergelijk dat moment  met een inzicht dat ik had tijdens een meditatie op het strand. Je hoort de aanrollende golven in de zee, je hoort heel veel geraas en dan is er een kort moment van stilte voor de golf aanspoelt aan land. Dat moment, dat punt is er één van een bijzondere bewustwording. Otto Scharmer schreef er ook al over in zijn Theory U. In het competentiedenken van Fantini benoemt hij het als de A+factor. In mindfullnessoefeningen gaat het om de aandacht. Heerlijk om te voelen dat dit zo werkt.

Wie graag meer wil weten van Deep Democracy: ik vertel jullie graag over mijn inzichten, ervaringen en enthousiasme! Op 19 maart van 20 u tot 22u in Oxfam-Wereldwinkel Mechelen, Hoogstraat 59. Schrijf je in met een mailtje naar info@goes-thing.be.

Wil je graag een denkdag, visiedag, teamintervisie, besluitvormingsmoment of conflict laten faciliteren vanuit de Deep Democracy-ideeën en tools. Eén adres: info@goes-thing.be. Ik doe dit met goesting!

Wees verschillig en zoek het conflict op

In deze superdiverse steeds innoverende samenleving in transitie kan je er niet meer onderuit. Als we samen willen leven en werken en overleven, zullen we de confrontatie met elkaar niet meer uit de weg kunnen gaan. We hebben immers nood aan al die bronnen van wijsheid, die verschillende stemmen en ideeën, de tegendraadsheid die leidt tot creativiteit en de blikken van de pionier, de visionair, de oude wijze en het onbevangen kind.

Hoe vinden we een weg die niet leidt tot geweld, maar die ons ook niet conflictvermijdend en angstig, on-verschillig aan de kant laat staan? Als we werkelijk verschillen tussen mensen in rekening willen brengen, meer nog als een meerwaarde willen inzetten in het verder uittekenen van deze samenleving is er ook meer nodig dan de vormen van democratie die we nu kennen. Heel gebruikelijk is de meerderheidsdemocratie, waar het idee of de mening, het voorstel van een meerderheid gestemd en uitgevoerd wordt en de minderheid veronderstelt wordt zich daarbij neer te leggen. Al te vaak echter doet die minderheid dat niet. Stel jezelf maar eens de vraag wat jij doet als er boven jouw hoofd een beslissing is genomen waar je het niet mee eens bent. Samen met collega’s aan de koffiemachine eens goed vitten op de baas?, er wat sarcastische grapjes over maken?, gewoon verder doen zoals je altijd deed?, de machine laten sputteren en vertragen en zo aantonen dat het nieuwe idee niet werkt?, of staken? Het is een greep uit de reacties die we vaak zien in veranderingsprocessen. We noemen het de sabotagelijn die aan het werk gaat. Het is een vorm van inzet die mensen tonen om wat zij waardevol vinden niet zomaar verloren te zien gaan. Soms wordt het ook wel weerstand genoemd en kijken we daar vooral negatief naar, gaan dat willen ombuigen of de tijd dit laten helen. Niets is minder waar. Een veranderring is niet duurzaam als we niet stil durven staan bij de wijsheid van de minderheid.

Dit is de les die Deep Democracy ons leert. Gisteren, tijdens GoesTHing in Thee en Taart, inspirerende huiskamerbijeenkomsten, heb ik mijn inzichten, enthousiasme en eerste ervaringen met deze methode gedeeld met de deelnemers. Ik vertelde over de oorsprong van de methode, de grondleggers van dit gedachtengoed en de kundige trainers van dit moment. We experimenteerden met enkele werkvormen uit de methode. Wat deelnemers aangaven na deze bijeenkomst was “de vraag stellen alleen al naar wat de minderheid nodig heeft om mee te gaan met dit besluit, is een nieuwe en inspirerende vraag”. En hoe eenvoudig in zijn concept ook, deze vraag is inderdaad revelerend. En brengt in groepen heel wat te weeg. We gaan niet zomaar voorbij  aan mensen met een andere mening. Ook en vooral omdat we ervanuit gaan dat die mening, dat gevoel of algemener die rol ook groter is dan het individu dat de rol verwoordt. Die rol leeft in de groep en moet beluisterd worden om een kwalitatief goede beslissing te nemen. Verschillig zijn is een sleutel in dit proces. Op de loer liggen voor de li in LALALAli. De stem van de minderheid willen horen. De gestructureerde methode van Deep Democracy, ondertussen werkzaam in 20 landen, helpt ons hierbij.

Het onderliggende gedachtengoed bevat een paradigmashift in het kijken naar groepen. Als we uit de vicieuze cirkel willen breken in teams waar bv. al jaren zaken vastlopen door onderhuidse conflicten tussen mensen, als een organisatie een omslag moet maken, als we op samenlevingsniveau andere gedragingen van mensen wensen, dan heb ik in deze methode heel wat inspiratie gevonden om aan de slag te gaan met mensen, met organisaties en in het rijke weefsel van ons samenleven. Van vicieuze naar virtuoze cirkels. Door het conflict niet meer uit de weg te gaan, maar aan te gaan. En dit is zeker in het begin erg ongewoon. De methode vertrekt al van een aantal principes die ongewoon in de oren klinken: niemand heeft het monopolie op de waarheid; we gaan het conflict aan om van elkaar te leren; we blijven in verbinding met elkaar. Terecht stelde de groep gisteren de vraag of dit premissen zijn in zo’n proces  en stelden we vast dat deze premissen zeker niet in alle situaties aanwezig zijn. Denk maar aan politieke debatten, aan vechtscheidingen, aan… En zo zet het onderwijzen mij ook weer aan tot leren  - zie het oude Chinese spreekwoord: ‘Je leert door te onderwijzen’-. Ik ga me verder verdiepen in deze vraag en neem ze zeker ook mee naar de volgende Verdeep Democracy, supervisiebijeenkomsten voor practitioners van de Deep Democracy methode waar ik aan deelneem. We oefenen er de werkvormen in en verdiepen onze inzichten, vaardigheden en vooral ook houdingen.

Als facilitator van deze processen zijn drie metaskills belangrijk: neutraliteit, compassion en superluisteren. Daar haakten de deelnemers ook op aan . De drukte van deze tijd maakt dat luisteren naar elkaar erg onder druk staat. Het lijkt efficiënter om voorbij te gaan aan mensen die tegenpruttelen, een andere stem laten horen of weerbarstig zijn; niets is minder waar. Want je zet die sabotagelijn weer aan de gang. Deze metaskills zijn belangrijk voor ieder die in de samenleving zijn rol goed wil vervullen, met name zij die leidinggevende functies opnemen. Als je bereid bent te luisteren naar de meningen, gevoelens en ideeën van de mensen in je team en er echt mee aan de slag gaat, zal dat team veel beter gaan functioneren. Soms volstaat het om boven de waterlijn aan het werk te gaan, met alles wat in het bewuste van de groep aanwezig is. Dat vraagt even vertragen om daarna te versnellen en te verdiepen. Je verzetten tegen de maalstroom van het leven.  Die gedachte vinden we ook terug bij belangrijke denkers van deze tijd zoals filosofe Joke Hermsen, transitiedenker Harold Welzer, maar ook in het dagelijkse leven met slowfood en mindfullness,... Het gaat ook over aandacht, presentie, in het moment zijn.
Soms moet je onder de waterlijn duiken en de wijsheid uit de onderstroom halen waar er soms kleine vissen en grotere haaien dat werk bemoeilijken.  Daar komt de benaming ‘deep’ ook vandaan, we gaan met dieperliggende patronen bij mensen en in groepen aan de slag. Als leidinggevende is het op zo’n momenten fijn beroep te kunnen doen op een facilitator. Liefst eentje met knowhow van Deep Democracy. Een aanrader!

Ben je geprikkeld en wil je graag ook eens uitgenodigd worden op deze GoesTHing in Thee en Taartbijeenkomsten? Er zijn er nog 5 gepland in 2015. Stuur me dan een mailtje.

Ben je op zoek naar een facilitator voor een veranderingsproces of omdat er conflictstof zit in je team of organisatie, of tussen twee mensen, contacteer me dan. Ik ben Deep Democracy Practitioner en Let’s Talk practitioner –in-opleiding. We kijken en luisteren eens samen.